Piet en Wiep de Vries uit Terkaple zetten zich met hun Stichting Project Pema al meer dan twintig jaar in voor Nepal. Ze helpen gezinnen in Nepal met bijvoorbeeld geiten en het aanleggen van waterputten. “De dankbaarheid die wij van de gezinnen terugkrijgen is prachtig.”
Het echtpaar kwam in 2004 voor het eerst met het land in aanraking toen ze er met hun beide dochters naartoe op vakantie gingen. “Na een dagtocht door de bergen bleek dat er een busstaking was, waardoor wij niet weg konden en dus een dag extra hadden”, vertelt Piet.
In het guesthouse waar ze verblijven valt Piet zijn oog op een briefje aan de muur. “Dat ging over een klein dorpje hoog in de bergen waar veel gevluchte Tibetanen wonen. Dat leek ons wel interessant.” Samen met zijn oudste dochter en een plaatselijke gids vertrekt Piet naar het dorp. “Mijn vrouw en jongste dochter waren wel even klaar met klimmen”, lacht Piet.
Stichting Project Pema
Eenmaal in het dorp aangekomen ontmoeten ze ‘Douwe’, Dawa. “Hij vroeg of we zijn zusje wilden sponsoren. We zeiden niks toe, maar wisselden wel gegevens met elkaar uit.” Eenmaal terug in Terkaple houden Piet en zijn vrouw een lezing over hun Nepalreis. Toen zeiden verschillende aanwezigen: ‘als jullie helpen, dan helpen wij ook’, en zo is de stichting project Pema ontstaan.”
Pema is de naam van Dawa zijn zus, licht Piet toe. “Maar als die busstaking er niet geweest was, waren wij nooit naar dat dorpje gegaan en hadden wij nu dit gesprek niet gehad.”
Sindsdien reizen Piet en zijn vrouw vrijwel elk jaar naar Nepal. Piet: “Op een gegeven waren er zo’n tien kinderen waarvoor wij hun school betaalden. Maar er kwam zoveel geld binnen dat we nog wel wat meer konden doen voor Nepal. Toen hebben wij besloten geen nieuwe kinderen meer te sponsoren, omdat je deze kinderen 12 jaar lang wilt steunen. Na die twaalf jaar hebben zij hun schooldiploma. Wij worden ook een jaartje ouder.”
Op dit moment worden de laatste twee kinderen nog financieel ondersteund door de stichting. “Dit zijn de kinderen van Dawa.”
Andere projecten
Naast de financiële steun voor de kinderen besloot het stel op enig moment om aan te sluiten bij zeven andere Nepalprojecten die vanuit Nederland worden geleid. Wiep: “We hebben verschillende waterputten aan laten leggen, en na de aardbeving in 2015 hebben we een put laten vernieuwen omdat deze beschadigd was. Ook hebben we verschillende schooltjes op laten knappen. En tegenwoordig zitten we in de geiten.”
Vorig jaar heeft de stichting 108 gezinnen een geit gegeven. In 2026 zijn er alweer aan 37 gezinnen een geit geschonken. “Een geit is daar een stukje inkomen, na 8 maanden heb je weer jonge geitjes die ze groot brengen en vervolgens weer kunnen verkopen. Die verkoop is voor die mensen een heel groot deel van hun inkomen, want ze hebben daar werkelijk niks”, legt Piet uit.
In de bloemetjes
De dankbaarheid die het stel terugkrijgt is onvoorstelbaar. “Je wordt letterlijk helemaal in de bloemetjes gezet. We krijgen zelfgemaakte kettinkjes met Afrikaantjes, en bloemen voor in het haar en een bosje in de hand. Het is echt heel warm”, zegt Wiep. “Onvoorstelbaar hoe blij die mensen met een geit zijn”, zegt Piet.
Het praktische deel wordt geregeld door een stichting. “Zij zorgen ervoor dat de dieren bij het juiste gezin terechtkomen en ook dat ze verzekerd zijn. Mocht het dier binnen een jaar doodgaan dan krijgen ze een nieuwe.”
Groot contrast
De huizen waarin de gezinnen wonen zijn veelal van leem, in de verste verte niet te vergelijken met de huizen zoals wij die in Europa kennen. Wiep: “Het leven tussen hier en daar is echt een verschil van dag en nacht. In het begin als je daar voor het eerst komt is het wel echt een cultuurshock, maar het went ook alweer snel.”
Piet: Het land is er in 20 jaar wel op vooruit gegaan. “De eerste keer in 2004 was de infrastructuur heel slecht, maar als je nu bijvoorbeeld in Kathmandu komt zie je dat de wegen er redelijk goed bij liggen en is het verkeer goed georganiseerd. Twintig jaar geleden was het verkeer daar nog één grote chaos. De fase van de vaste telefoon is hier overgeslagen, maar je ziet nu ook daar iedereen met een mobieltje rondlopen.”
In de kleinere dorpen heerst nog wel veel armoede en leven de mensen eenvoudig. “In één van de dorpjes waar wij financiële ondersteuning bieden is nu een waterput geslagen. De mensen moeten het water nog wel met de hand oppompen, maar ze zijn daar nu wel verzekerd van goed drinkwater en hoeven bovendien niet helemaal naar beneden te lopen om water uit de rivier te halen. Het mooie is dat met zo’n actie 72 mensen zijn geholpen.”
Wereld van verschil
Behalve goed drinkwater kunnen de dorpsbewoners dankzij een investering van de stichting ook hun tuintje bewateren. “Toen we er anderhalf jaar nadat de put geplaatst was opnieuw kwamen viel op hoe mooi groen de tuinen waren. Zij kunnen daar hun eigen groente verbouwen. Ze houden vaak wat over, wat ze dan weer op de markt verkopen. Zo is hun tuin ook nog een bescheiden bron van inkomsten. Voor deze mensen maakt de komst van zo’n waterput een wereld van verschil.”
Wiep: “Ze komen dan apetrots met van die enorme pompoenen aanlopen. Mooi om te zien hoe blij ze ermee zijn.”
Sloppenwijk
In hoofdstad Kathmandu draagt het stel verder op bescheiden wijze haar steentje bij aan een kinderdagverblijf annex schooltje in een sloppenwijk. “Wij vragen de mensen daar wat ze nodig hebben aan speelgoed en materialen en als we daar dan drie weken later terugkomen zorgen wij dat ze dat krijgen.”
Op last van de overheid werd het wijkje met een bulldozer weggeveegd, omdat er sprake was van illegale bewoning. “Maar die mensen kunnen verder nergens heen”, zegt Piet. “Het doet dan wel pijn om te zien dat het verblijf eerst in een keurig stenen huisje zat en dat het dan een jaar later zit gevestigd in een huisje bestaande uit plastic kleden en wat bamboestokken.”
Zichtbare vooruitgang
Toch ziet het echtpaar overall wel dat hun inspanningen resultaat opleveren. “Als je kijkt naar het eerste dorpje waar wij 22 jaar geleden waren dan is het daar echt enorm vooruit gegaan. Het was eerst allemaal stro en plastic waaruit de huisjes bestonden en er stond een houten schooltje. Nu hebben de mensen allemaal een stenen huisje en een eigen stuk grond met eigen watersysteem.”
Wanneer het stel thuis in Terkaple is wordt er door het jaar heen geld ingezameld. Wiep maakt bijvoorbeeld jam gemaakt van vruchten uit eigen tuin. Deze verkoopt ze langs de weg of ze brengt de potjes langs bij mensen thuis in de omgeving. “Ik maak zo’n 1000 potjes jam per jaar. Ik heb inmiddels mijn vaste klanten. Daarnaast verkoop ik nog op kleinschalige wijze sjaals uit Nepal en zelfgenaaide producten. Maar het is zeker niet zo dat wij hier een dagtaak aan hebben hoor.”
Als alles goed gaat hoopt het stel januari volgend jaar opnieuw af te kunnen reizen naar Nepal.
