Al sinds 1976 is Hammie Nijholt (69) een vertrouwd gezicht bij De Zonnebloem. Wat begon met een sinterklaasactie groeide uit tot een halve eeuw vrijwilligerswerk. “Ik ben er ooit via via bijgekomen en eigenlijk nooit meer weggeweest.“
Van sinterklaasactie tot levenswerk
Rond haar twintigste rolde Nijholt het vrijwilligerswerk bij De Zonnebloem in. De afdeling in Joure stond toen nog in de kinderschoenen. Ze is voor altijd vrijwilliger gebleven, bestuurswerk was nooit haar ding; ze koos bewust voor het directe contact. En dat is precies waar haar kracht ligt: mensen bezoeken, een praatje maken en gezellig samen op pad.
Persoonlijke band
Het werk draait om aandacht voor mensen die ziek, eenzaam of minder mobiel zijn. “We zijn er niet voor het huishouden, maar wel voor een spelletje of een goed gesprek”, vertelt Nijholt. Dat blijft niet zonder gevolg: “Je bouwt een band op. Als iemand wegvalt, komt er weer iemand anders. Maar ik merk nu wel: nieuwe mensen erbij, dat hoeft niet meer”.
Ook mevrouw Van der Zee heeft een speciale band met Nijholt: “Hammie voelt zo langzamerhand als een zus”, vertelt ze. Voor mevrouw Van der Zee betekent Nijholt veel: “Ik ben maar alleen, als Hammie komt is het hartstikke gezellig. We praten over van alles.” De uitjes en activiteiten maken het voor Van der Zee extra bijzonder. “De Zonnebloem doet heel veel, we gaan regelmatig even weg.”
Vriendschap voor het leven
Hanny Fischer-Bootsma geeft aan altijd prettig te hebben samengewerkt met Nijholt: “Het samenwerken ging altijd voortreffelijk. We konden goed met elkaar opschieten en zijn door De Zonnebloem ook vriendinnen geworden.”
Nog niet klaar
Hoewel er in de afgelopen jaren veel is veranderd binnen de organisatie, blijft Nijholt nog wel even doorgaan. “Als ik blijf hoe ik nu ben ga ik nog wel even door. Ik kan dit niet zomaar aan de kant zetten.”
