Ronald Klijnstra uit Heerenveen stapt zaterdag 5 september op de fiets om geld in te zamelen voor de hersenziekte Parkinson. Hij fietst in zijn eentje de Elfstedentocht met start en finish in Spannenburg om aandacht te vragen voor de ziekte waar zijn vrouw Esther al zeven jaar mee leeft.
Vorig jaar fietste Klijnstra in Limburg voor ParkinsonNederland. Dit jaar kiest hij met de thuiseditie voor een tocht dichter bij huis. “Ik ha besletten om dit jier de Alvestêdetocht te fytsen en op dy wize jild op te heljen.” Donaties komen via zijn actiepagina volledig ten goede aan ParkinsonNederland.
De inzamelactie is inmiddels op gang gekomen. “We binne noch net sa hiel lang dwaande en sitte al boppe de 300 euro, dus ik bin hiel tefreden.” Ronald heeft een streefbedrag van 750 euro ingesteld. “It soe moai wêze as dat helle wurdt, mar alle bytsjes helpe.”
Voor de tocht bereidt hij zich naar eigen zeggen voldoende voor. “Ik fyts gemiddeld ien kear yn de wike en ik rin gemiddeld ien kear yn de wike hurd, dus ik tink dat ik dit wol oankin. Ek ha ik al in oantal kear de Fytsalvestêdetocht op pinkstermoandei dien.”
Klijnstra start zaterdag 5 september om 6.30 uur in Spannenburg en finisht daar uiteindelijk ook weer. “Spannenburg leit it tichtst by It Hearrenfean, dus dêrom begjin en einich ik dêr.” Bijkomend voordeel is dat hij het zwaarste stukje al vrij snel in het parcours tegenkomt: “It Reaklif is altyd wol in pittige útdaging. By de Fytsalvestêdetocht komst dy pas nei 180 kilometer tsjin, no in hiel stik earder as de skonken noch in stik frisser binne.”
Helemaal alleen hoeft hij de tocht niet te volbrengen. “Minsken ha al tasein dat se in stik meifytse wolle.” Esther: “Ik besykje ek in pear kear lâns de rûte te stean, mar it soe fansels moai wêze as der wat oanmoedigingen lâns de kant binne.” Op zijn fiets is een QR-code geplakt, zodat toeschouwers of passanten onderweg eventueel meteen een donatie kunnen doen.”
Esther kreeg na een lange zoektocht uiteindelijk de diagnose Parkinson. Haar klachten begonnen met rugproblemen en een voet die moeilijk meeliep. Na verschillende onderzoeken volgde uiteindelijk een scan in Groningen. Daar werden afwijkingen in haar hersenen gevonden, waarna de diagnose Parkinson werd gesteld.
“Soest miskien tinke dat de grûn ûnder myn fuotten weislein waard, doe’t ik hearde dat it Parkinson wie, mar ik fielde foaral ferromming. Einlings erkenning en einlings wist ik wêr’t dy klachten wei kamen. It siet dus net tusken myn earen, wat earst ek wol sein waard. No ja, it sit wol tusken de earen, mar dan op in oare manier.”
De ziekte speelt een grote rol in haar dagelijks leven. “Je wolle net dat je libben troch de sykte bepaald wurdt en dat je gewoan alles dwaan kinne wat je dwaan wolle, mar dat giet spitigernôch net. Ik wikselje goede dagen ôf mei minder goede dagen. It soe noflik wêze as der in medisyn komt.”
Volgens Esther is meer aandacht voor de ziekte hard nodig. “Hieltyd mear minsken hawwe Parkinson en ek hieltyd mear jongere minsken krije dizze sykte.” Een medicijn dat het ziekteproces stopt of vertraagt, is er nog niet.
Ze is blij dat Ronald zich inzet voor het goede doel. “Ik sis altyd: ik bin net it doel, mar wol de oarsaak.” Volgens haar is vooral meer aandacht en onderzoek naar Parkinson belangrijk. “Genezing is tink ik noch hiel fier fuort, al hoopje ik dat noch wol mei te meitsjen. Mar al soe der earst wat komme dat de sykte allinnich mar ôfremmet, dat soe al in hiele moaie stap wêze.”
Deze site gebruikt cookies.